İÇİMİZDEKİ BOŞLUK

Ne hissettiğini biliyorum...Hayır cidden etkilemek ya da sarsıcı bir giriş olsun diye söylemiyorum bunu . Ama hissettiğin boşluğu tanıyorum,yıllardır mücadele ediyorum.Hatta belki bununla birlikte doğmuşuzdur diye düşünüyorum.Çünkü sanki ne yaparsan yapasın yeterli hissetmiyorsun.Bu boşluğu ne yakışıklı ve kaslı bir erkek arkadaş (ki zenginse değişir belki .d)ne uykularını harap ettiğin o akademik başarı ne de aynada gördüğün sen doldurabiliyor.Her zaman orada olan ve yüzde yüz hissetmeni engelleyen o şeyi ben de tanıyorum ve artık yalnız değilsin güzelim.

Hiç iyi ya da kötü anlarınızda şuanı yaşayanın siz değil de uzaktan izlediğiniz bir sahne gibi geldiği oldu mu? Ben uzun zamandır bunu yaşıyorum..Evet başıma çok güzel bir şey geliyor belki,mutluluktan öleceğim falan .Ama biranda o an etrafımda olan herkes farklı gelmeye başlıyor,sanki zamandan soyutlanıyorum ve kendimi sinemada izliyormuş gibi hissediyorum. Sonra o his bir süre geçmiyor ama anın güzelliği geçiyor ve birdenbire aslında o kadar da mutlu olmadığını anlıyorsun. Saçmalık aslında,oysaki az önce oradaydım ve o anı ben yaşıyordum .Şimdi ne oldu da evren tarafından elimden alındı sanki?

Bir süre bunun hakkında düşündükten sonra aslında böyle anlarda özeleştiri mekanizmamızın devreye girdiğini ve baskılamış olduğumuz içimizdeki küçük kaynananın hakkımız olan mutluluğu bile baltalamaya çalıştığını düşünmüşümdür. Self-sabotaj yani.Bunu istemsiz yapıyoruz evet ama sebepsiz değil.Başarısızlık korkusunun belki başarının önüne geçtiği ve hayal kırıklığına kendini alıştırmaya çalışan beynimizin olumlu bir sonuç karşısında yapmayı bilidiği şeyden vazgeçmeyişinin bir örneği..Ama işin kolay kısmı da burası zaten.Bunların hepsinin kendi kafamızın içinde olması.(yani cidden kafada kuruyoruz galiba kızım.d)Yani en azından müdahele edecebileceğimiz bir hava sahasında.Bunu şak diye değiştirmek için formulü henüz ben de bilmiyorum,ama bir gün kurtulacağımdan eminim.En azından yalnız değilim(evet evet burayı minicik de kendimi yalnız hissetmemek için açmış olabilirim).

21 yaşında bir üniversite öğrencisi bir kadın olarak(Türkiyede..)ne kadar benzer şeyleri yaşadığımızı ve kimin suratına söyleyemediğim ne kadar şey varsa sizinle paylaşmayı boynumun borcu bildim.Birazcık boşluğunu dürttüğüm herkesin yorum ve desteklerini bekliyorum.

Teşekkürler bacılar.